خستگي شبانه روزي و روياي با تو بودن

پسرك كوچولوي من، امير علي نازم

شب كه ميرسد وقتي تن خسته از دويدنهاي روزانه ام را به رختخواب مي رسانم و خواباندن شبانه ات شروع مي شود و گاهي چندين بار از خواب بيدار مي شوي و من هر بار بلندت ميكنم و تو با كمي شير خوردن دوباره در آغوشم به خواب مي روي. وقتي نيمه شب صداي نفسهايت اعلام ميكنند كه بالاخره خواب عميق شبانگاهي به سراغت آمده است ، وقتي كمرم موفق مي شود سطح زمين را لمس كند ، چشمهايم را مي بندم و همه وجودم را شناور ميكنم روي نفسهاي امير علي عزيزم كه فضاي خانه را پر كرده، انگار آرامش بخش ترين موسيقي عالم را برايم مي نوازد. دلم نمي آيد اين لحظه ها  همين طور راحت براي خودشان بگذرند. كاش ميشد اين لحظه ها را جايي ثبت كرد. ولي نمي شود. اين لحظه ها دارند ميگذرند. درست مثل لحظه هاي روييدن تو. كاري هم با احساسات مادرانه من ندارند كه از همين الان دلش براي كوچكتر بودن تو تنگ شده است يا نه.

آري عزيز مادر ، روزها و شبها به سرعت در حال گذرند ولي تفاوت خنده هاي هر روز تو با روز قبل، تفاوت نگاه ديدني ات كه براي خودشان يك دنيا حرف دارند، تكامل گفتاريت و تكرار كلمات كودكانه ات با لحن هاي متفاوت براي هميشه در صندوقچه دلم خواهد ماند.

پسر قشنگم امير علي جان: چه خوب كه تو هستي و من شاهد روييدن يك جوانه ام، چه خوب كه تو هستي و من شنونده هر روز موسيقي زندگيم، چه خوب كه با بودن تو خونمون رنگ و بوي خاصي داره. چه خوب كه با بودن تو .........